Browsing Tag

snel fit

Personal

Friends with benefits

Mijn compagnon Bo en ik waren, drie jaar geleden toen we met Snel Fit startten, dikke vriendinnen. Ooit kwam ik via via bij Bo voor mijn haar (liefst op zaterdagmiddag, want dan deelde haar mam baco’s uit) Lees Verder

Fit

BLOG #1 VAN FITCHICK JELYSA

SPORTVERLEDEN

Al mijn hele leven ben ik een sporty-spice. Zo eentje die alles wat met sport te maken had leuk vond. Gym was mijn favo vak op school en in mijn vrije tijd kon je mij buiten vinden terwijl ik aan het tennissen, skeeleren, bomen klimmen of touwtje springen was. Op mijn zevende ben ik begonnen met handbal en vanaf mijn tiende jaar ook met “streetdance”. Beide heb ik sinds vorig jaar weer opgepakt.
Lees Verder

Fit

VOOR 1 DAG EEN VIKING: STRONG VIKING 2015

A day after the night before: meestal voel ik me zoals vandaag als ik een weekend vol feestjes en drankjes heb gehad. Maar niets is minder waar: ik waande mij gisteren voor 1 dag een viking vrouw want ik deed mee aan de Strong Viking Run, the Brother Edition.

Vooraf, toen er geen weg meer terug was omdat ik bijna bij de start in Spaarnwoude was, vertelde een van mijn teamgenoten me al: de Brother edition is de zwaarste editie van alle Strong Viking runs. Het weer werkte gelukkig mee en vol frisse moed begonnen we om 12.40 aan wat de zwaarste 13 kilometer van mijn leven zouden worden. Oké, ik overdrijf het allemaal een beetje maar ik moet zeggen dat ik na het passeren van enkele obstacles wel een tikkeltje nerveus werd. Als hardloper ben je gewend aan een monotone pace, gedurende lange tijd, maar train je normaal gesproken niet zwaar op kracht. En juist dat heb je hard nodig tijdens een obstacle run.

FullSizeRender

De Fjord Drop bij het parkeerterrein vond ik echt een waanzinnig ding om te zien, maar met de nadruk op waanzinnig. Zeker 10 meter hoog, die glijbaan. En met mijn 55 kilo zag ik mezelf al de luncht in gelanceerd worden. Maar goed, eerst nog 26 andere obstakels te doorstaan. Een kilometer lang met een houten schild en moker sjouwen, onder prikkeldraad door het slijk kruipen, bergopwaarts onder prikkeldraad tijgeren, gewicht tillen (serieus, echt HEEL zwaar), in een tunnel kruipen door Snow World waar het -4 was en dan dus die Fjord Drop. Ik dacht bij 8 kilometer dat ik onderkoeld raakte. Op zich ging het allemaal wel, ik heb er maar 1 of 2 overgeslagen (omdat ik zéker wist dat ik geen 8 meter aan mijn armen kon hangen), maar ik had het zó onwijs koud, vooral na de Fjord Drop.

En toen, toen kwam als een van de laatste obstakels de Flying Ragnar. Is zo spannend als het klinkt. Je springt van een podium van een paar meter hoog naar een rek, hangt eraan, ramt op een bel (lukte niet) en laat je vallen in het water. En toen was ik weer nat, haha. Ik vond het wel vet tof. 35 obstakels verder was ik enorm blij de finish te halen. En wederom stond daar mijn trouwe compagnon Bo ons op te wachten. Ik denk dat ze blij was dat een excuus had om niet mee te doen.

Conclusie: ik vond het een mooie uitdaging en leuke afwisseling op een normale run, maaaar niet meer dan eens per jaar. Geef mij maar weer een halve marathon. Ik heb na de Strong Viking run wel in de gaten dat ik een topconditie heb. En beloof daar niet meer over te klagen!

Met dank aan het team met mijn ‘Brothers’: because no viking is left behind.

x Denise

Fit

DENISE’S DAMN TOT DAMN

1:29:09. Dat was het resultaat van mijn prestatie, Dam tot Dam 2015. Ik moest er even van bij komen, vandaar de lichte vertraging in mijn post. Eerlijk is eerlijk: ik heb afgezien. De drukste maand van mijn leven was te voelen in mijn benen. Helaas geen ‘met-twee-vingers-in-de-neus’, maar een strijd tot het bittere eind.

Ik begon lekker, de adrenaline van de start bracht me vliegend door de IJ-tunnel. Heerlijk gevoel. Maar na 10 kilometer zat ik er zo doorheen. Komt er tot overmaat van ramp ook nog een mafkees op blote voeten langs gesprint. Hij ogenschijnlijk wel met twee vingers in zijn neus.

Het laatste stuk was ik zelfs het publiek langs de route spuugzat. Donder op met je frituurlucht, je bier en je harde volksmuziek: het is geen feestje om 16 kilometer te rennen. Anders zou je wel een startnummer op je borst hebben. En natuurlijk vind ik dat publiek juist geweldig, maar laat me even ja. Ha ha.

IMG_8253

Gelukkig kwam mijn lieve Snelfitter Shanna als een engel uit de lucht vallen, 200 meter voor de finish. Net toen ik dacht, fuck it, ik ga wandelen. Hand in hand de finish over, na ook nog een liefdevolle aanmoediging van Bo, Josine en mijn moeder + vriend. Alsnog een euforisch gevoel. Maar wat zat ik stuk. En het leuke is: over twee weken ren ik dat klerestuk weer in Bergen.

Maar verder vind ik hardlopen best heel leuk hoor… 😉

Fit

IK MOET ECHT WEER WAT GAAN DOEN

Ik moet echt weer wat gaan doen. Dat is de meest gehoorde zin als ik met een non-hardloper (of non-sporter) praat over Snel Fit. Is dat mijn cue om deze persoon te gaan overhalen? Of deze: nee, dat hardlopen is niks voor mij. Dat kan ik niet. Mensen, hou OP met me. Nike heeft een ge-wel-dige slogan, die ik dan het liefst in je gezicht duw.

Stop complaining, start doing. Nog zo’n mooie oneliner. Ik kon ook helemaal niks. Balsporten? Ik sloeg ze sowieso de verkeerde kant op. Teamsporten? Eindig ik jankend op de bank. Ballet? Net niet goed genoeg. Maar hardlopen is mijn sport. Kan altijd en overal, en ik heb er niks of niemand voor nodig.

En voor de mensen die dat wel hebben? Daarvoor bestaat Snel Fit! Jouw stok achter de deur, ook op regenachtige dagen. We zijn toch niet van suiker? Dus… zien we je snel?

X Denise

Fit

6 Tips om na je zwangerschap in shape te komen

Als ervaringsdeskundigen weten Bo en ik precies hoe het is om dat extra gewicht na je zwangerschap zat te zijn. Ja, je hebt een topprestatie geleverd (9 maanden uitdijen en als klap op de vuurpijl een kind eruit persen) en ja, je zweeft echt op een roze wolk (uh..) maar JA! je wilt ook je oude selfie weer terug. Het leven is al zo anders met de komst van je kindje en je snakt naar wat me-time. Lees Verder

Fit

IK BEN ELLEN EN IK HEB LYME (2)

Ik ren regelmatig door het bos en lig in het park op het gras krachttraining te doen. Omdat je in de zomer veel hoort en leest over Lyme -maar nog lang niet genoeg- dacht ik aan een vriendinnetje van mij, Ellen. Zij heeft de ziekte van Lyme, opgelopen door een tekenbeet. Hieronder lees je deel 2 van haar verhaal.

– Denise

(Lees deel 1 hier)

Ik heb nooit gezien dat ik gebeten ben door een teek. Had ik het maar gezien, dan is het makkelijker om een verband te leggen. Ik liep veel in het bos, maar het zou ook kunnen dat ik al eerder ben besmet en de ziekte toe heeft geslagen op het moment dat ik lichamelijk wat zwakker was. Dat blijft gissen.
Naast de infectie met Lyme had ik ook een co-infectie te pakken. Dit zijn infecties die de teek met zich meebrengt, door bijvoorbeeld eerst op een kat of een hond gezeten te hebben.

Ik begon al vrij snel met een kuur om mijn co-infectie te bestrijden. Vanaf het moment dat ik daarmee begon voelde ik aan mijn lichaam dat het direct in gevecht ging. Het was een lange en vrij zware weg doordat ik iedere week 2x per week naar de kliniek toe gereden moest worden, want zelf kon ik dit niet. In de kliniek kreeg ik via een infuus zware antibiotica toegediend. Ik viel 10 kilo af en kon op de dagen dat ik infusen kreeg niets doen, maar steeds ging het een stapje beter. Tijdens deze periode steunde mijn familie mij zo ontzettend dat ik niet weet wat ik zonder ze had gemoeten. Ze hebben altijd in mij geloofd en daar ben ik ze voor eeuwig dankbaar voor.

De diagnose Lyme is dus erg moeilijk te stellen in de reguliere zorg, in Nederland. Ten eerste door het breed scala aan klachten en doordat de ziekte van Lyme de ultieme nabootser van andere ziektes is, zoals fibromyalgie, lupus, MS, ME, Parkinson, dementie etc. Misdiagnoses zijn helaas aan de orde van de dag. Uiteindelijk is het hebben van Lyme niet alleen een gevecht tegen de ziekte zelf, maar het is ook een gevecht tegen de zorg, de arbeidsinstanties, de buitenwereld en soms zelf tegen je geliefdes naast je. Lyme is onbegrijpbaar, onzichtbaar en onvoorstelbaar voor een buitenstaander!

Het probleem begint al bij de besmetting. Als er zich een rode ‘kring’ rond de beet vormt weet je zeker dat de teek de bacterie heeft overgedragen. Echter, in 50% van de gevallen wanneer je ook besmet raakt, krijg je geen kring. De diagnostiek van de ziekte hier in Nederland is onnauwkeurig omdat er wordt getest op de aanwezigheid van anti-lichaampjes. Omdat de bacterie zich kan muteren is hij niet zichtbaar voor ons immuunsysteem en worden er dus ook geen anti-lichaampjes aangemaakt! Het komt vaak voor dat een test die een negatieve uitslag geeft dus vals negatief is. Huisartsen en doktoren weten hier helaas te weinig van, waardoor ik en zoveel andere lymepatiënten helaas gedwongen naar het buitenland moeten voor behandeling.

Nu, 5 jaar later, mag ik zeggen dat ik toch redelijk mijn leven weer terug heb! Het blijft een constant gevecht om mijn energie goed te verdelen en door te zetten als ik eigenlijk alleen maar op de bank wil liggen. Ik werk parttime, woon samen met mijn vriend en we hebben een mooi huis gekocht. Ik ga weer op vakantie, doe aan krachttraining en heb zelfs de Alkmaar City Run gelopen afgelopen maand! Als je me dit 3 jaar terug had verteld had ik je uitgelachen. Ik ben ongelooflijk dankbaar dat ik dankzij behandeling er weer een beetje bovenop ben en kan weer genieten van de dingen in het leven, die voor anderen de normaalste zaak van de wereld zijn.

Tot slot: Laat je niet ontmoedigen door zo’n klein rotbeestje, maar blijf genieten van je loopsessies! Want zoals ik deze blog begon: voorkomen is zoveel beter dan genezen!

Check jezelf na het hardlopen altijd op teken. Draag ook het liefst geïmpregneerde sokken, die je zo hoog mogelijk optrekt. Teken komen van onder, niet van boven! Laat het er niet bij zitten als je gebeten bent en ga direct naar de huisarts voor een antibioticakuur.

Fit

IK BEN ELLEN EN IK HEB LYME (1)

Ik ren regelmatig door het bos en lig in het park op het gras krachttraining te doen. Omdat je in de zomer veel hoort en leest over Lyme -maar nog lang niet genoeg- dacht ik aan een vriendinnetje van mij, Ellen. Zij heeft de ziekte van Lyme, opgelopen door een tekenbeet. Hieronder lees je deel 1 van haar verhaal.

– Denise

Mijn naam is Ellen, 27 jaar oud en heb sinds 5 jaar de ziekte van Lyme. Juist omdat je zo weinig hoort over deze ziekte en Lyme zoiets heftigs is, vind ik het fijn om op allerlei manieren mijn kennis te delen. Want voorkomen is zoveel beter dan genezen!

De ziekte van Lyme is de snelst groeiende infectieziekte wereldwijd. Deze wordt veroorzaakt door de bacterie Borrelia Burgdorferi. De meest bekende besmettingsbron hiervan is de teek, maar veel andere insecten zijn ook dragers zoals o.a. muggen, vlooien en horzels. Ook is de ziekte overdraagbaar van moeder op ongeboren kind (zwangerschap).
Teken zitten in struikgewas, bomen en op grassprieten te wachten tot een gastheer langskomt. Dit zijn dus dieren zoals paarden en schapen, maar dus ook mensen. Hardlopers en natuurliefhebbers dus opgelet! Naar schatting zijn er 1.500.000 tekenbeten per jaar in Nederland en ongeveer 20% van deze teken draagt deze bacterie met zich mee. Dat betekent 300.000 besmettingen per jaar.

De ziekte is bij een acute besmetting goed behandelbaar met antibiotica. Helaas in mijn geval was ik er veel te laat bij en blijft dit veelal een ongeneeslijke ziekte. Er is geen medicijn, vaccin of goed behandelplan voor handen. De behandelingen die er wel zijn bieden geen enkele garantie tot herstel en worden niet vergoed door de zorgverzekeraars in Nederland.

Vanaf kinds af aan was ik altijd erg sportief. Voordat ik klachten kreeg trainde ik minimaal 5 keer per week! Ik deed op wedstrijdniveau aan kickboksen, 2x per week 10 km hardlopen, conditietrainingen in de duinen enzovoorts. Daarnaast fietste ik dagelijks een half uur van en naar mijn werk, wat ik fulltime deed. Maar in de zomer van 2010 kreeg ik griep. Een normaal griepje dacht ik, maar helaas gingen de klachten niet over. Sterker nog, ik kreeg er van alles bij. De huisarts vermoedde Pfeiffer, maar dit bleek het niet te zijn. Ik werd doorgestuurd naar de internist in het MCA maar ook die kon ‘niets’ vinden. Het zou waarschijnlijk liggen aan mijn psychische gesteldheid en ik moest maar een paar weken rust houden. Het is echt ongelooflijk hoe snel medici bij gebrek aan beter je een label geven dat je klachten een psychische oorzaak hebben. Ik voelde in iedere cel van mijn lichaam dat het iets lichamelijks was en niet iets wat tussen mijn oren zat. Maar ga maar eens dokters overtuigen zonder ‘bewijs’.

Mijn klachten werden steeds erger. Ik moest weer bij mijn ouders gaan inwonen en kon niet meer werken. Dagen verstreken dat ik op bed lag en verder niets kon doen, omdat ik simpelweg de energie niet had. Ik kon niet meer helder nadenken, ook wel bekend als ‘brain fog’ en had allerlei andere klachten zoals hoofdpijn, darmklachten, geheugenverlies, concentratieproblemen, griep, overgevoeligheid voor geluiden en licht, oorsuizen en koorts. Aan de buitenkant zag je niets en dat maakte het voor mij alleen maar lastiger. Vaak stuitte ik op onbegrip. ‘Je ziet er wel gewoon goed uit!’. ‘Iedereen is wel eens moe, gewoon even goed slapen en dan ben je er weer’. Helaas gold dat voor mij niet. Het maakte me alleen maar boos. Alsof de buitenkant per se laat zien hoe het er binnen in je lijf aan toe gaat!

Uiteindelijk ben ik na een paar maanden via een kennis bij de Oosteinde Walborg Kliniek in Amsterdam terecht gekomen. Zij hebben mij op echt bijna alles getest. Voor de dokter was het eigenlijk al meteen duidelijk bij het eerste consult en stuurde mij door naar een laboratorium in Duitsland, omdat de testen hier in Nederland niet toereikend zijn. In Keulen werd ik getest op Lyme en co-infecties. BINGO. Lyme was een feit. Ik was opgelucht maar bang tegelijk. Wat nu?

Lees hier deel 2 van Ellen’s verhaal over de ziekte van Lyme.