Ultramarathon
Fit

Ultramarathon lopen: van 60 kilometer naar 112

Afgelopen voorjaar liep ik mijn tweede ultramarathon, de 60 van Texel. Na maanden van training in de vorm van het rennen van ‘normale’ marathons (of afstanden die daarbij in de buurt kwamen), ongeveer 6 uur in de week kracht- en intervaltraining op de sportschool en misschien nog een keer zwemmen tussendoor, was ik er klaar voor. Dat mijn scheenbeen weer een beetje lastig deed probeerde ik op te lossen met compressiekousen en nieuwe schoenen, want niets ging me nu nog tegenhouden.

De Ultramarathon van Texel

Met Pasen, op 17 april was het zover en liep ik deze zware editie van de 60 van Texel in iets meer dan 6,5 uur. De eerste 35 kilometer mul zand, keiharde tegenwind en regenbuien in ons gezicht zorgde ervoor dat ik op de helft al moeite met ademhalen had en dacht aan uitstappen toen ik andere mensen hetzelfde zag doen. Maar het weer klaarde op en diezelfde harde wind ging ons nu juist helpen op de tweede helft van dit rondje Texel. Ruim binnen de grens van 7 uur kwam ik over de finish en mijn tweede ultramarathon was in the pocket!

Van blessures was dit jaar geen sprake en de spierpijn trok na een paar dagen snel weg. Daardoor liep ik diezelfde week weer afstanden van bijvoorbeeld 15 kilometer en ook was ik weer in de sportschool te vinden. Aan de hartkloppingen die ik ’s avonds na mijn avonddiensten had, besteedde ik niet veel aandacht. Het komt vaker voor en het kan meestal niet zo veel kwaad voor zover ik wist.

En toen ging het helemaal mis…

Een week na de ultramarathon ging het in de nacht helemaal mis. Een hoge en vooral ‘harde’ hartslag maakte me wakker en het leek of ademhalen niet vanzelf ging, alsof er weinig zuurstof was en ik mijn best moest doen om iets in te kunnen ademen. Misselijkheid en zweten maakten het af, maar toen het nog erger werd en het gevoel van ‘flauwvallen’ erbij kwam, werd ik bang en is er een ambulance gekomen. Na een half uurtje werd de hartslag weer redelijk normaal en het hartfilmpje was zover zij konden zien oké, dus ik was gerustgesteld en durfde het weer aan om proberen te gaan slapen. De ambulance vertrok weer met het advies om wel langs de huisarts te gaan voor eventueel een verwijzing voor verder en uitgebreider onderzoek.

Naar de cardioloog

Daarna ging het snel; van de huisarts kreeg ik een verwijzing naar de cardioloog en diezelfde week kon ik in het ziekenhuis een holter ophalen die 24 uur lang mijn hartritme zou meten. Een week later kwamen de volgende onderzoeken, zoals een uitgebreider hartfilmpje, een echo en bloedonderzoek. Gelukkig kwam uit al deze onderzoeken niets afwijkends, maar de klachten bleven wel. Ook met sporten en vooral met hardlopen was mijn hartslag vanaf de start van de training al veel te hoog en ook met het ‘uitwandelen’ erna bleef hij hoog of steeg soms zelfs. Pijn had ik tijdens de trainingen niet, maar dat kwam meestal ’s avonds in rust.

Het advies van de cardioloog was om een tijd niet te sporten en bij een sportarts een uitgebreider sportmedisch onderzoek te laten doen. Ook daar waren gelukkig geen afwijkingen te zien, maar wel volgens de artsen wel duidelijk een geval van ‘slecht herstel’. Te veel (marathon)training, het lopen van die ultramarathons, te weinig rust en doorgaan ook als ik mij moe voelde, zorgden voor een soort burn-out van het lichaam wat bij mij slaat op mijn hart.

Hoe gaat het nu?

Nu zijn we een aantal maanden van ‘niet rennen’ verder en hardlopen kan ik helaas nog steeds niet. Ik voel wel minder vaak pijn, maar als ik eens probeer te rennen is de hartslag nog steeds meteen torenhoog. Gelukkig zijn zwemmen en rustig trainen in de sportschool (met hartslagmeter) volgens de sportarts geen probleem dus dat probeer ik nu vol te houden, hoe erg ik het hardlopen nu ook mis.

Wat ik hier wel van heb geleerd is dat luisteren naar je lichaam erg belangrijk is, ook al zijn de signalen nog zo vaag. Ook die pijn aan mijn scheenbeen was volgens de sportarts geen shin splint geweest zoals ik dacht, maar al een waarschuwing dat het vele trainen te veel werd. Dat het verdwijnen van deze ‘hartklachten’ nu waarschijnlijk een kwestie van maanden/jaren gaat worden voordat ik misschien ooit weer eens een (ultra)marathon kan lopen, heb ik er natuurlijk nooit voor over gehad en duurt me nu al veel te lang. Rust en herstel is ook training en al vond ik dat vroeger altijd een beetje onzin, ben ik het daar nu meer dan mee eens!

ultramarathon

print

Comments

comments

Vorig artikel Volgend artikel

Wat je misschien ook interessant vindt