Fit

VOOR 1 DAG EEN VIKING: STRONG VIKING 2015

A day after the night before: meestal voel ik me zoals vandaag als ik een weekend vol feestjes en drankjes heb gehad. Maar niets is minder waar: ik waande mij gisteren voor 1 dag een viking vrouw want ik deed mee aan de Strong Viking Run, the Brother Edition.

Vooraf, toen er geen weg meer terug was omdat ik bijna bij de start in Spaarnwoude was, vertelde een van mijn teamgenoten me al: de Brother edition is de zwaarste editie van alle Strong Viking runs. Het weer werkte gelukkig mee en vol frisse moed begonnen we om 12.40 aan wat de zwaarste 13 kilometer van mijn leven zouden worden. Oké, ik overdrijf het allemaal een beetje maar ik moet zeggen dat ik na het passeren van enkele obstacles wel een tikkeltje nerveus werd. Als hardloper ben je gewend aan een monotone pace, gedurende lange tijd, maar train je normaal gesproken niet zwaar op kracht. En juist dat heb je hard nodig tijdens een obstacle run.

FullSizeRender

De Fjord Drop bij het parkeerterrein vond ik echt een waanzinnig ding om te zien, maar met de nadruk op waanzinnig. Zeker 10 meter hoog, die glijbaan. En met mijn 55 kilo zag ik mezelf al de luncht in gelanceerd worden. Maar goed, eerst nog 26 andere obstakels te doorstaan. Een kilometer lang met een houten schild en moker sjouwen, onder prikkeldraad door het slijk kruipen, bergopwaarts onder prikkeldraad tijgeren, gewicht tillen (serieus, echt HEEL zwaar), in een tunnel kruipen door Snow World waar het -4 was en dan dus die Fjord Drop. Ik dacht bij 8 kilometer dat ik onderkoeld raakte. Op zich ging het allemaal wel, ik heb er maar 1 of 2 overgeslagen (omdat ik zéker wist dat ik geen 8 meter aan mijn armen kon hangen), maar ik had het zó onwijs koud, vooral na de Fjord Drop.

En toen, toen kwam als een van de laatste obstakels de Flying Ragnar. Is zo spannend als het klinkt. Je springt van een podium van een paar meter hoog naar een rek, hangt eraan, ramt op een bel (lukte niet) en laat je vallen in het water. En toen was ik weer nat, haha. Ik vond het wel vet tof. 35 obstakels verder was ik enorm blij de finish te halen. En wederom stond daar mijn trouwe compagnon Bo ons op te wachten. Ik denk dat ze blij was dat een excuus had om niet mee te doen.

Conclusie: ik vond het een mooie uitdaging en leuke afwisseling op een normale run, maaaar niet meer dan eens per jaar. Geef mij maar weer een halve marathon. Ik heb na de Strong Viking run wel in de gaten dat ik een topconditie heb. En beloof daar niet meer over te klagen!

Met dank aan het team met mijn ‘Brothers’: because no viking is left behind.

x Denise

print

Comments

comments

Vorig artikel Volgend artikel

Wat je misschien ook interessant vindt

Geen Reacties

Laat een reactie achter